پروانه...

رنگ بالهایش را از یاد برده است .

پرنده...

پروازش را به خاطر نمی آورد .

دعا کنیم ...

سطرهای عاشقانه از یادمان نرود .

.......

یا علی

چه کنم های همیشگی...

ولی نه ... اینبار فرق میکند...

دیگر حتی امیدی هم به خود ندارم ... چه برسد به بقیه

درگیرو دار زندگی ... در پیچ و خمهای هر روزه و هر لحظه ای

دیگر توانی و یارائی برایم نمانده ....

....

دیگر حتی خودم را هم نمیشناسم ...

نمیدانم چه میکند

کجا میرود

با که میگردد

حتی دیگر مرا به یاد میآورد یانه؟؟....

....

باز من تنهاتر از خویشم

بازبشکسته اند من را

باز هم در گیر امروزم

باز با یاد فرداها

دیگرم حتی نمی پرسند حالم را 

روزگارم را ...

حتی ....

بودنم را

....

امشب از شبهای تنهائی است ، رحمی کن بیا.

یا علی  

تو را من چشم در راهم

......

این شعر رو همه شنیدین و ممکنه حفظ هم باشین

تنها نکته ای که میخوام بگم اینه که :

هر کسی و در هر کجائی ممکنه لحظاتی احساس تنهائی و دلتنگی کنه

ولی برای چی یا چه کسی؟ جز خدا کسی نمی دونه.....

....

کاش ما هم اونقدر پاک و زلال بودیم

..... مثل آینه .....

که هر چیزی که حتی یه لحظه به ذهنمون می رسید

در صورتمون ظاهر می شد...

اون وقت این همه دورنگی و ریا وجود نداشت

همه دلها صاف صاف بود

با یه نگاه می شد تا ته وجود هر کسی رو دید

صدای وجود هر کس رو شنید

یا حتی .... خویشتن او را دید

خود را .....

خدا را .....

همه کس را حس کرد و شنید

.....

کاش  

از کجا باید شروع کنم .... هنوز نمیدونم .

اول به همه سلام میکنم و می گم که : حالتون چه طوره؟ ایده نوشتن خاطرات روزانه توی یه جایی مثل وبلاگ مدتها بود که توی ذهنم بود...

ولی شاید وقتش نرسیده بود .

حالا که دارم برای اولین بار مطلب مینویسم شاید یه کمی نگران باشم ....

شاید هم کمی بیشتر...

 ......

فردا روز بزرگیه ....خیلی بزرگ .... حداقل اگه برای بقیه نباشه برای من که هست

به همه میگم :

عید بزرگ نیمه شعبان مبارک

دیگه چیزی ندارم که بنویسم .

امیدوارم با یاری خدا و کمک شما بتونم این راه رو درست به سر منزل برسونم.

یا علی.