|
چند وقت پیش یه جمله ای خوندم که می گفت:
"تنها چیزی که خداوند از ما میخواهد یک قلب مهربان است"
توی این چند روزی که گذشت خیلی به این جمله فکر کردم که یعنی چه؟
یعنی که ما فقط به دنیا اومدیم که یه سری کارهای معمولی رو انجام بدیم و بریم؟!
یا اینکه بریم دنبال پول و شهرت و مقام و.... خیلی چیزهای دیگه !
نه... این جواب منه، ولی یه سئوال دیگه هم دارم: اومدیم که چی کار کنیم؟به کجا داریم میریم؟
واسه چی داریم زندگی میکنیم؟
۵ شنبه شب با یه سری از بچه ها رفتیم یه جائی که خیلی ها حتی از جاده ای که به اونجا میرسید
میترسیدن... یه جای دور افتاده توی کوههای جاده کلات ... زیبا و زنده ... پر از ساده گی...
جاری در تمام ده رودخانه ای که تمام دل مشغولی ها رو با خودش می برد به نا کجا ...
سروهای سبزی که به تمام وقار در مقابل خالق با هر نسیمی سر خم می کردند...
و بچه هائی با پاکی هر چه بیشتر ، کودکانی که با پای برهنه تنها سرگرمیشان یک چوب بید بودو بس
اهالی مهربونی که از هیچ کمکی دریغ نکردند ، معلمانی با متانت بی نهایت ...
و خدائی که در آن ده ، پای هر جوی روان ... لب هر حوض ...نگاهی می کرد...
او چه میگفت: گوش کن...
اینجا هم مردمان من دارند با دستان خود زندگی را می چرخانند ...
بدون هیچ چرخ دنده اضافی و فقط با چرخ ایمان...
توی این خونه های کوچیک گلی ، فرشته هائی با دلهای دریائی زندگی می کنند و شما ...
ما غافلیم از رنجی که آنان می برند ، از حسی که با دیدن حتی یک ماشین به آنها دست می دهد
از خوشحالی حاصل از دیدن یک وعده غذای کافی ... از نوازش های دوستانه من و تو بر سر کودکی
.......
به کجا میرویم ما؟من هنوزم نمیدانم ... بیائیم با هم در این روزها و شبهای علی دست به دامان او
شویم و ندای " یا علی " را سر دهیم.
هر کجا هستی ، باش ... فقط دعای خیرت را از کودکان امروز دریغ نکن.
....... ( این رو توی پرانتز نوشتم که سئوالی نکنی: پریسا ، دختر کوچولوئیه که چشمان منتظرش به
دستهای من و تو در لیالی قدر دوخته که شاید با دعای دلهای پاک شما ، سلامتیش رو دوباره به دست
بیاره ).......
منتظر دعاهای زیبای شما هستم.
یا علی  |
