مانده ام ،خیره به راه                                                            

نه مرا، پای گریز...                           

نه مرا ، تاب نگاه ...

یا علی مددی

تنها ترین تنها منم

      تنهاتر از خود هم، منم

               من بی صدا ،من با سکوت

                         در کنج شب خلوت زدم

.......

من و او دست در دست هم ، هر کجائی رفتیم ... چشم بر ره دوخته ، تا سرآغاز طلوع ... تا غروب غمها

گاه بی خود از خود ... تا مرز جنون ... هر چه بالاتر به ...

میگفت که من ، با تو و بی تو ندارم ، من توام ... یا که شاید تو منی ... دوست داشتم که من هم هر

کجائی که دلم خواسته بودی بودم ... با هر آن کس که دلش میخواست همسفر ...

اما میدانی؟ من و او یکی نبودیم که ما شاید دو نفر هم نمی شدیم ... من اگر روی زمین بودم ، او در اوج

آسمان بنشسته خندان و مرا مینگریست ... من اگر بال هم می داشتمی ، باز هم او به هر جا که

دوستداشت برفتی و من اما ، نه... کاش می شد که منم دو پر پرواز خیالی داشتم تا به سرخط عبور ،تا

جاده نور ، شاید هم تا ...

.......

آخرین جمله این پست چه باید باشد؟....

" امشب از شبهای تنهایی است ، رحمی کن بیا "

یا علی

کسب یه تجربه جدید در آخرین روزهای ماه رمضان،در حالی که تا آخرین لحظات بر سر دو راهی رفتن یا

بهتر بگویم چگونه رفتن مانده بودم؟!جائی که شاید بارها بار رفته بودم ولی این بار به گونه ای متفاوت ...

بسیار متفاوت...

هنوز هم باورم نمی شود که من لایق رفتن بوده باشم، میدانی چرا؟چون به هر که گفتم چگونه...

گفت:لیاقت داشتی یا گفت:قسمت تو بوده...

آه که آن ۳ روز چه زود تمام شد و میزبان چه زود سفره را جمع کرد و من .... من به امیدی که شاید بار

 دیگری هم زنده باشم یا نباشم....

شاید بدانی از چه سخن میگویم:از سه روز مهمان امام رضا بودن با این تفاوت که ما در محدوده ای خاص

می توانستیم قدم بردایم و به راز و نیاز و شاید به تفکر ، که شاید نه ....بیشتر منظور خودشناسی بود تا

عبادت ...آخرین لحظات در صحن گوهر شاد و در ایوان مقصوره به سرعت گذشت و من هنوز در حسرت یا

شاید درگیر ذهن کوته خویشم که آیا باز هم من را فرا می خوانند یا نه؟

تو بگو: اصلا همین چند روز را درست استفاده کردی و حق میزبان به جا آوردی که باز هم متوقع نشسته

ای یا دست به آسمان برداشته ...

.......

از همه شما خوبان که با خواندن نوشته های درهم و پریشانم به گفته یک دوست"روحم را شاد " می

 کنید تشکر دارم .

سپاس از خداوند بی همتا که چنین فرصتی را نصیب من کرد ، به این امید که پذیرفته شده باشد دعاهاو

البته "ان الله یحب التوابین"...

باز هم از اینکه مدتی نبودم تا سرتان را به درد آورم شرمنده ام ...

در پناه حضرت حق ، سربلند و پیروز باشید.

یا علی.