هی باهاش بیشتر انس گرفتی ... هر روز رفتی پیشش ... هر روز بهش سلام کردی

ازش کلی تعریف کردی که این جوریه و اون جوریه ... حالا ... حالا نشستی و میگی تموم شده

بعد چند سال ... حالا که برات کلی خاطره داره ... حالا که از همه ی وقتا بیشتر دوستش داری

اینجا ... نشستی تنها و کارت دعوتت جلوته و می گی تموم شده ؟؟؟؟؟؟ خدایا چطوری ؟ چقدر زود ؟

هنوز داشتتیم به هم عادت می کردیم ... اون وقت باید شیرینی اش رو هم بخورم و بگم ...

چی بگم خب ... دلم نمیاد ...

اصلا چرا نوشتم که حالا اینجاش بمونم ...

هی همه تبریک گفتن و تو رو بوسیدن و باهات عکس گرفتن ...

فلاش ... دوربین ... خانوم اینجا رو نگاه کن ... حالا ... یک ... دو ... سه ...

چقدر همه خوشحال بودن ...

وای ... دیگه نمی تونم ... دیگه دستام داره یخ می کنه ...

یعنی تموم شد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یه جشن بگیری و چهار سال دوستی و عشق و محبت و صفا رو بذاری و بری ؟ این رسمشه ؟ ها ؟

تو بگو ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ منکه باور نمی کنم

هشت ترم ناقابل که بعضی هاش کلی برام دردسر داشت ... هشت ترم با دوستایی که تازه دارم

قدرشونو میدونم ... تموم شد

حالا تو میمونی و لوح و تندیس ...

تو . عکس های جورواجور ...

تو و یاد اون روزهای شیرین ...

خدایا ... خدایا ... برای همه شون آرزوی سلامت ، سعادت و خوشبختی دارم

فقط همین ...

یا علی

عشق ، هدیه است ...

     جان دار ُ مجسم !

    حادث می شود ُ

تحمیلش نمی توان کرد .

قلب را لبریز میکند

              قلب را لبریز میکند

                                         قلب را لبریز میکند

با عقل فهمیده نمی شود ُ

                          به چنگ نمی آید .

                                          مقدری است که همه چیز را

                                                                                           دگرگون می سازد.

                               بیا پشت آن پنجره ...

                                     خدایا !

                                                دلم باز امشب گرفته  

                                            بیا تا کمی با تو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

                                           خدایا! فقط با تو قسمت کنم

خدایا !

 بیاپشت آن پنجره

                                               که وا می شود رو به سوی دلم

بیا پرده ها را کناری بزن

                                        که نورت بتابد به روی دلم

خدایا !

 کمک کن که من نردبانی بسازم

                                        و با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سر در آن

                                         کسی اسم رمز شما را نوشته

خدایا !

کمک کن که پروانه شعر من جان بگیرد

                                   کمی هم به فکر دلم باش ! مبادا بمیرد !

خدایا !

دلم را که هر شب نفس می کشد در هوایت

اگر چه شکسته ،

 شبی می فرستم برایت

                                                                      عرفان نظر آهاری

ممنون از فرشته جون به خاطر دعوتش ... منم بازی میکنم ...

۱- کوچیک که بودم ( دقیقا ۴ ساله ) آرزو داشتم برم مدرسه ...  چرا ؟ چون دختر دایی هام با خواهرم

میرفتن و من از صبح تا ظهر منتظر اونا بودم که برگردن ... خیلی سخت بود ... انتظار  گریه هم میکردم

که چرا من نمیرم

۲- بعد که رفتم مدرسه آرزو داشتم نقاش بشم ... عاشق نقاشی و مداد رنگی ها و آبرنگم بودم ... هنوز

هم هستم

۳- بعدش که با آسمون بیشت آشنا شدم ... شیفته ی اون شدم ... آرزوی پرواز ... هنوز هم ... بعدش

آرزو کردم در همون زمان که منجم بشم ... موندم که چرا الان دارم اقتصاد می خونم

۴- آرزوی بعدی خیلی بزرگه و نمی تونم بنویسمش ... خیلی ...  فقط دعا می کنم که خدا قدرت این

 کارو بهم بده

۵- این آرزو رو قبلا داشتم ولی حالا شدیدتر شده ... دوست دارم از این چیزی که هستم خیلی بهتر

باشم ... چون مینونم ... پس چرا نباشم

................. خب برای دو تای آخری لطفا دعا کنین ......................

دوستای خوبمو به جز اونا که بازی کردن ... از همون اول ... اتوپیا ( وحیده ) تا مرد بارانی ( محمد

حسین ) رو دعوت میکنم به این بازی ...

یا علی