|
قسمت اول :
آیا هیچ گاه در دل شب ،
دور لز هیاهوی زندگی
بآسمان پر ستاره نگاه کرده اید ؟
و روح شما بعظمت و زیبائی آن مجذوب شده است ؟
این احساس احترام و ستایش بعظمت و زیبائی
و اظهار خضوع و تسلیم در برابر خالق آن
نیایش نامیده میشود .
نیایش ، ارتباط قلبی انسان است با ذات عالم هستی
نیایش ، راز و نیاز درونی انسان است با کمال مطلق
نیایش ، کشش روح است بسوی کانون غیر مادی جهان
نیایش ، پرواز انسان است بسوی پروردگار عالم
نیایش ، منحصر به انسانها نیست
تمام موجودات عالم
در نیایشی بزرگ شرکت دارند
هر یک به زبان خود
خدا را تسبیح میکنند .
شعله شمع نیایشی است
و سوختن پروانه ،
نیایشی دیگر ...
خنده معصوم کودک نیایشی است
و مهر پاک مادر نیایشی دیگر ...
نیایش ، یک سیر روحانی و مکاشفه درونی است ،
که در آن عصاره وجود آدمی میجوشد ،
میسوزد ،
بروح مبدل میشود
بفراخنای عالم هستی بالا میرود
و در وجود کل ، حل میگردد.
آدمی قلب دارد
که مرکز احساس عرفانی
و ارتباط با کانون نامرئی حیات
و درک زیبائی است ،
این قلب با محصولات عقل سیراب نمیشود ،
نیایش لطیف ترین و عمیق ترین نیاز فطری قلب است .
هنگام نیایش
پرده های ضخیم عالم محسوسات
از روی قلب بکنار میرود
و مشعل فروزان روح آدمی
نور افشانی میکند .
نیایش ، آرامش ضمیر میآورد
نفس را تسفیه میکند
روح را انبساط میدهد
ایجاد نشاط میکند
و ظرفیت وجود انسان را
از کمال مطلق لبریز مینماید .
...
فرازی از مقدمه دعای کمیل
با ترجمه شهید دکتر مصطفی چمران
به یاد دهلاویه ی زیبا
با سپاس از الهه ی عزیز
|
