نمی دونم یادته یا نه ...       

حتی نمی تونم بگم مطمئنم که من دارم اینا رو می نویسم ...

آنچنان زود دیر شد و تمام و به پایان رسید که ...

حال اکنون سالی گذشته ...

باورم نمی شود ...

نمی توانم ...

نمی خواهم ...

دلم جای دیگری است ... خودم مانده ام اینجا ... تنها ...

کاش خودم را هم جا می گذاشتم ...

یعنی میشد ...

چه انتظار غریبی برایم در حال سپری شدنه ...

آنچنان تشنه ام برای دوباره رفتن ... که نمی دانی ... می دانی ؟

روحم تشنه ی شنیدن اذان گلدسته های مسجد النبی است ...

در تمنای آب زمزم ...

در حسرت پرواز چون کبوترهای بقیع ... بر گرد آن امامان ...

روزی که محرم شدیم را یادت هست ...

نماز ظهر در مسجد پیامبر ...

اشک های همچون باران بر چهره ... درهای همیشه باز خانه ی پیامبر ...

و صدایی که من و تو را فرا می خواند به امن ترین نقطه ی این کره ی خاکی ...

آه ... آه که چه زود گذشت ...

مسجد شجره ...

سپید سپید سپید ...

چه شوقی در چشمانمان بود ...

چه اشکهایی بر گونه هامان ...

" لبیک اللهم لبیک  ، لبیک لا شریک لک لبیک ، ان الحمد والنعمه لک والملک  ، لا شریک لک لبیک "

همچون کبوتران سپید پوشی ... لبیک گویان بیرون آمدیم ...

پرواز را آنجا تجربه کردم ...

چه شکوهی داشت ... چه عظمتی ... هر چه بگویم در وصف نگنجد ...

آن آسمان ابری دم صبح ...

آن نسیم خوش مستجار ...

آن ناودان همیشه زرین ... که گویی بر سر طواف کنندگان عطر عشق میریزد ...

همه و همه ...

دست بر دست هم ...

پای بر جای پا ...

گرد حریم ملکوتی مطهری گشت میزدیم ... مستانه ... عاشقانه ...

چیزی نمی فهمیدم ...

انگار تمام دنیا در همان چند قدم مانده به حجر وصف میشد ...

"خداوندا ..."

در آن مقام همیشه والا ...

در آن پرچین سنگی و آن دیوار مخلوط با خانه ...

گاه داخل و خارج شدن آنچنان تنگ و نفس گیر بود که ...

اما نه ...

همه را بارها به جان حاضرم بخرم ... دوباره ... تا دمی در آن خلوت جا خوش کنم ...

به نیابت همه ی ملتمسین نماز و دعا ...

چه نوشته ها که نبردم ...

چه دعاها که نکردم ...

چشمانم خیس ...

قلبم در سینه نمی گنجد ...

صورتم گر گرفته ...

دستانم می لرزد ...

====

چگونه بگویم ... نمی دانم ...

آن روزها رفتند و فقط برایم مانده یادی خوش ...

شیرین و گوارا ...

گرچه اندوهش اشکی سرازیر می کند ... ولی ...

این خود بهتر است از هزاران چیز دیگر ...

روزها و شبهای فراوان رفته اند ...

اما ... آن چهارده روز ( یا به عبارتی شانزده روز ) بهترین روزهایی بود که سپری شدند از این عمر

تنهایی های عظیم و دلچسب آن شب ها ...

زمزمه ها و رازها ... نیازها ...

اشک و آه و گریه ها ...

همه شده اند از خاطراتی بسیار زیبا ...

دلنشین و به یاد ماندنی ...

.............

حال تنها تو را سفارشی است کوتاه : التماس دعا در این روز و شب ها

یا علی

آموخته ام : که عشق است که زخم ها را شفا می دهد ، نه زمان .

آموخته ام : که عشق مرکب حرکت است ، نه مقصد حرکت .

آموخته ام : که همیشه برای کسی که نمی توانم به او کمک کنم ، دعا کنم .

آموخته ام : که چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی دهد .

آموخته ام : که مهم بودن است ، ولی خوب بودن از آن مهم تر است .

آموخته ام : که در جستجوی موفقیت و خوشبختی ، زمان تلف شده ای وجود ندارد .

آموخته ام : که چه کار دارم که راهنما کیست ، باید ببینم که راهنمایی چیست .

و بالاخره   : موفقیت تنها یک تعریف دارد ، باور داشتن موفقیت .

یا علی مددی کن مرا ...

سلام

در راستای فرصت باقی مانده ... برای جلوگیری از هر گونه  سئوال و جواب

موارد مورد نیاز یه سمع و نظر دوستان میرسد ...

یک جلد منطق الطیر ( با مقدمه ی دکتر شفیعی کدکنی )

یک جلد نهج البلاغه ( با ترجمه دکتر جعفری )

یک اتفاق پیش بینی نشده ( گابریل گارسیا مارکز )

بالشت لایکو

سیب ترش + آلبللو ( نکته ی فنی داره )

یک شاخه  بامبو ( چون گلم تنهاست )

عقیق قرمز ( با هر چی که باشه فرقی نداره )

دفترچه ی یادداشت مربع ( برگه هاش کاهی باشه بهتره )

سنگ شکر گذاری ( نوعش مهم نیست ... مهم نفسشه )

مقادیر زیادی مداد طراحی

شمع به تعداد لازم

یک عدد گوشی سونی اریکسون ( مدلش می تونه 580 یا 770 یا ... باشه ؛ یه کم زیاده فکر کنم )

.......

خب این از این ...

برای همه ی دوستانی که در این مدت به دنیا اومدن و متولد می شن و ... بهترین آرزوها رو دارم

امیدوارم همیشه و شاد وپیروز باشید

یا علی